| تبليغات | X |
|
من ملک بودم و فردوس برین جایم بود ... |
|
ندایی از خاک |
با پول می شود خانه خرید ولی آشیانه نه،
رختخواب خرید ولی خواب نه،
ساعت خرید ولی زمان نه،
می توان مقام خرید ولی احترام نه،
می توان کتاب خرید ولی دانش نه،
دارو خرید ولی سلامتی نه،
خانه خرید ولی زندگی نه
و بالاخره ، می توان قلب خرید، ولی عشق را نه !!!
+ دوشنبه چهارم خرداد 1388 ویدا |
کوچه باغِ دل من تاریک است!
شب شبیخون زده بر دشت دلم!
دل من باغ گلی بود که بی ابر بهار
زرد و پژمرده شده،
تاریک است!+ چهارشنبه دوازدهم فروردین 1388 ویدا |
چشم گشودی به جهانی که در آن
کسی از دور ندا داده بیا،
که جهان بی تو نه روز است، نه شب!
خلأیی است، بدون مَه و رَه (شَه)!
وتو پر کردی و پر گشت ز تو،
یک جهانی که می ارزد به جهان!
+ چهارشنبه دوازدهم فروردین 1388 ویدا |
+ پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387 ویدا |
گوی طلای گداخته
بر اطلس ِ فيروزهگون
[سراسر ِ چشمانداز
در رويايي زرين ميگذرد.]
و شبح ِ آزادْگَرد ِ هَيوني يالافشان،
که آخرين غبار ِ تابستان را
کاهلانه از جادهی پُرشيب
بر ميانگيزد.
و نقش ِ رمهيي
بر مخمل ِ نخنما
که به زردی
مينشيند. □
طلا
و لاجورد.
طرح ِ پيلي
در ابر و
احساس ِ لذتي
از آتش.
چشمانداز را
سراسر در آستانهی خوابي سنگين
رويايي زرين ميگذرد.
شاملو(برای ِ غلامحسين ساعدی)۱۳۴۵
+ شنبه هفدهم اسفند 1387 ویدا |
بسوزانم!
بسوزانم که خاکستر سبکبار است و
مرگم را حریفی بس قدر !
آری!
بسوزانم که برخیزم به رزم ندگی
چو خاکستر به روی خاک!
سبک!
آرام!
(و)
+ شنبه هفدهم اسفند 1387 ویدا |
و او جانشین تمام نداشته های من است!
+ چهارشنبه چهاردهم اسفند 1387 ویدا
+ شنبه سوم اسفند 1387 ویدا |
دستان همه خالی ز وفاداری و آری دل ها همه یر ماتم و زاری مردم همه مدهوش لالایی باری، شب را به چه امید سر آری؟!!! (و)
+ جمعه دوم اسفند 1387 ویدا |
و شعر من صدای بودنم نیست
نوای خواندن نیز
و عطرماندن نیز
و شعر من رنگ من است، بی من!!!
و حجم رفتنم!!!
(و)
+ جمعه دوم اسفند 1387 ویدا |
پروردگارم ،مهربان من از دوزخ این بهشت، رهایی ام بخش! در اینجا هر درختی مرا قامت دشنامی است و هر زمزمه ای بانگ عزایی و هر چشم اندازی سکوت گنگ و بی حاصلی ... در هراس دم می زنم در بی قراری زندگی می کنم و بهشت تو برای من بیهودگی رنگینی است من در این بهشت ، همچون تو در انبوه آفریده های رنگارنگت تنهایم. "تو قلب بیگانه را می شناسی ، که خود در سرزمین وجود بیگانه بودی" "کسی را برایم بیافرین تا در او بیارامم" دردم ، درد "بی کسی" بود
« دکتر علی شریعتی
+ چهارشنبه بیست و سوم بهمن 1387 ویدا |
تا نیمه چرا ای دوست! لا جرعه مرا سر كش
من فلسفه ای دارم یا خالی و یا لبریز
+ چهارشنبه بیست و سوم بهمن 1387 ویدا |
نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت! ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد، گلویم سوتکی باشد،بدست کودکی گستاخ و بازیگوش و او یکریز و پی در پی دم گرم و چموش خویش را بر گلویم سخت بفشارد و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد، بدین سان بشکند در من، سکوت مرگبارم را......... «دکتر علی شریعتی»
+ چهارشنبه بیست و سوم بهمن 1387 ویدا |
اگر عشق بورزید می گویند که سبک مغزید... اگر شاد باشید می گویند که ساده لوح وپیش پا افتاده اید.... اگر سخاوتمند و نوعدوست باشید می گویند که مشکوکید... اگر گناهان دیگران را ببخشید می گویند ضعیف هستید... اگر اطمینان کنید می گویند که احمقید... اگر تلاش کنید که جمع این صفات را در خود گرد آورید٬ مردم تردید نخواهند کرد که شیاد و حقه بازید. (لئو بو سکا لیا)
+ چهارشنبه بیست و سوم بهمن 1387 ویدا |
سخنی سخت ولی شیرین است
سخنی از لب او
تا دل من!
...
وای از این لطف به انواع عتاب آلوده!!!
وای از این شعر شراب آلوده!
وای بر عاشق خواب آلوده!!!
...
(و)
+ دوشنبه بیست و یکم بهمن 1387 ویدا |
رندانه دو لب بگشا ای شاعر آواره شعرت چه غمین گشته ای لحن دو صد یاره!!! این شعر ترت امشب باران بلا سازد! بر گو سخنی جانا، ای لحن دو صد یاره! کاواره ترش سازی! رندانه تو لب بگشا، وین جان ز تنم بر گیر، وآن جان نخستین را بر دامن تر برگیر! رندانه تو لب بگشا!!! (و)
+ دوشنبه بیست و یکم بهمن 1387 ویدا |
...ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است!!!
+ یکشنبه بیستم بهمن 1387 ویدا |
وسعت بودن واژه به همان اندازه است که کلام را بر دل بنشاند! وبا کلامت خنجری ساختی، چون یاغیان، بر دل ریشم ! و چگونه باورنداشته باشم، که این کلام، هر چند خنجرین،از دل بر می آید! و چگونه باور نداشته باشم! که آنچه از دل بر آید لاجرم بر دل نشیند!!!
+ دوشنبه چهاردهم بهمن 1387 ویدا
مرا دوباره بساز! بار دیگر و چون خودم نه دیگری بساز! من از من خسته ام!!! از منی که من نیستم!
+ دوشنبه چهاردهم بهمن 1387 ویدا |
|
نگران، آن دو چشمان است، دورسوی آن دو سهيل که بر سيبستان ِ حيات ِ من مينگرد تا از سبزينهی نارس ِ خويش سُرخ برآيد. سختگير و آسانمهر در فراز کن که سهيل ميزند! □ سهيلان ِ مناند
ستارهگان ِ همارهبيدارم، و دروازههای افق بر نگرانيشان گشوده است. بيمارستان مهرداد
13 اسفند ۱۳۷۵ |
+ دوشنبه بیست و سوم دی 1387 ویدا |
